Jest to najstarsze bractwo działające na terenie parafii nieprzerwanie od ponad 300 lat. Wspólnota modlitewna skupiająca osoby, które swoją modlitwą zanoszoną do św. Barbary- patronki dobrej śmierci, upraszają dla siebie oraz członków wspólnoty parafialnej, łaskę uświęcającą w godzinie śmierci. Są czcicielami Najświętszego Sakramentu a w codziennej modlitwie modlą się w intencji parafian. W swym życiu kierują się Przykazaniem Miłości Boga i bliźniego.

 Nie jest znana dzisiejsza liczba żyjących członków bowiem zaginęła księga, do której wpisywali się nowi członkowie. Księga była ostatni raz wystawiona jeszcze za proboszcza Konrada Zołotara ( jak podaje jedna z pamiętających ją członkiń). Udało się ustalić, że na dzień 1 grudnia 2012r. przy kościele w Sławianowie jest 6 osób żyjących należących do tego stowarzyszenia, które wpisały się do bractwa w czasie kiedy owa księga była wystawiana.

Dnia 1 grudnia 2012r. szeregi bractwa zasiliło 9 nowych członkiń, które wpisały się do nowo powstałej księgi. Z historii Bractwa św. Barbary. Bractwo św. Barbary powstało dzięki staraniom proboszcza Tomasza Barankiewicza, który w latach 1701-1702 udał się z pielgrzymką do Stolicy Apostolskiej aby prosić papieża o zgodę na jego powstanie.

W 1702 roku papież Klemens XI przekazał list odpustowy dla nowo powstałego bractwa a list ten został ogłoszony przez arcybiskupa gnieźnieńskiego kard. Michała Radziejowskiego 17 X 1702 r. Dzięki czemu stowarzyszenie to uzyskało osobowość prawną. Do kościoła sławianowskiego jednak bractwo zostało dopiero wprowadzone w 1704r. Nie jest znana przyczyna tego opóźnienia. Od samego początku bractwo św. Barbary przyjmowało w swoje szeregi wszystkich katolików, którzy przyjęli sakrament Eucharystii i byli w stanie wypełniać obowiązki wynikające z członkostwa.

Nowych członków przyjmowano tylko raz w roku – w czasie święta św. Barbary a dokładniej w drugą niedzielę Adwentu. Ceremonia odbywała się w kościele parafialnym przed ołtarzem patronki. Członkowie bractwa w sposób szczególny adorowali Najświętszy Sakrament, często przystępowali do komunii świętej i uczęszczali na Msze święte nawet codzienne. Dużą uwagę skupiali na przykazaniu miłości Boga i bliźniego, starali się dawać przykład przez dobre i pobożne życie. Przynajmniej raz w miesiącu spowiadali się, a każdej niedzieli odmawiali w intencji współbraci ,,Modlitwę Pańską”. Każdego dnia modlili się do Matki Bożej, św. Barbary i Najświętszego Sakramentu. Troszczyli się aby nikt nie umarł bez przyjęcia Eucharystii.